Van 0 naar 2850 meter

Om en nabij dan. Van Den Dolder naar de Hochjoch in Süd Tirol.
Het begin van mijn vakantie maar nog werk voor de man des huizes. Vanaf Karthaus verder het Schnalstal in, omhoog naar de skihut Schöne Aussicht/Bellavista en de gletsjer. Daar plaatst de universiteit Utrecht een automatisch weerstation (AWS) en ik mag mee.

Ik krijg zelfs een taak: het maken van een gat van 15 meter diep in het ijs met een stoomboor. Dat geeft me een nuttig gevoel hoewel de opmerking van één van de mannen “dan kunnen wij ons bezig houden met de belangrijke dingen” dat ietwat teniet doet.

De stoomboor blijkt het werk voornamelijk zelf te doen: de staaf waar stoom uitkomt trekt de vijftien meter lange slang bijna vanzelf naar beneden. Maar ik hou streng toezicht en mijn handen blijven lekker warm.

Intussen sleutelen de mannen het weerstation in elkaar. Meetinstrumenten bovenop en alles keurig met snoertjes naar de kast met dataloggers. Alles met tiewraps vastgezet. Veel tiewraps.

Een paar honderd meter verderop staat de skihut Schöne Aussicht en daar gaat het werk verder. Een antenne aan de buitenkant en via kelders, nissen, spouwen en gaten loopt de kabel die de data doorgeeft uiteindelijk naar de computer en monitor.

Het AWS staat hier. En de gegevens zijn (meestal) op deze webpagina te zien. Soms is er even geen stroom.
En vrees niet: er komt nog een versie voor ‘Dummies’ met uitleg en plaatjes.

Gletsjer en tango

Het gesprek aan tafel schakelt van Engels naar Nederlands en weer terug. Het gaat over hoe het vorig jaar was en het jaar daarvoor. Over wie er wel komt en wie niet.

Het gaat over hellingen, ijs, gletsjers en Bella Vista. Over internet in een smal dal dat afhankelijk is van die ene kabel naar de rest van de wereld.
Over lecture notes, aio’s, onderzoeken en geldstromen. Over reorganisaties van het onderwijs, de universiteit, de bètafaculteit en het instituut in het bijzonder. Over hoe het gaat in Utrecht, Cambridge, Stockholm.

Over kinderen, middelbare scholen in Nederland en Zweden.
Over de tango uit Argentinië – de een is gepassioneerd danser, de ander even gepassioneerd muzikant.

Het gaat over de pannacotta en de gelijkenis met gletsjers: ze lijken solide en bewegen toch alle kanten op. Over theoretische modellen en de mogelijkheid van vierkante gletsjers en hoeken.

En dat gaat allemaal over waarom ik het ieder jaar zo leuk vind om hier naartoe te komen – de internationale summerschool IJs en Klimaat in Karthaus, Italië.

Ontroering – de vrouwen van Karthaus

Ieder jaar start onze vakantie in Karthaus, in Sud Tirol. Vroeger Oostenrijk, nu Italie maar voor alles Sud Tirol. Het dorpje ligt halverwege een dal, halverwege een berg, met het mooiste uizicht op de bergen, de alpenweiden en de blauwste lucht van de wereld.

Ooit stond er een klooster van de Karthuizer monniken, vandaar de naam Karthaus. Delen van de muur, stukken van cellen, een kloostertuin herinneren nog aan die tijd. De monniken wijdden hun tijd aan God en in dank daarvoor verwachtten zij onderhouden te worden door de lokale bewoners. Het mag duidelijk zijn dat er niet echt getreurd werd toen het klooster werd opgeheven.
Maar het geloof speelt nog wel steeds een sterke rol in dit dorpje aan het begin van de wereld. In het dorp staat een katholieke kerk met alles er op en er aan en met een prachtig verzorgd kerkhof erachter. Bloemen op ieder graf, brandende kaarsjes – hier zijn de familiebanden sterk.

Maar een stukje verderop, beneden aan de helling staat deze kleine Maria-kapel.

Een steil pad leidt naar beneden en in gedachten zie ik de vrouwen van het dorp, oud en jong, dit pad afdalen tot aan deze eenvoudige deur.

Binnen is het ooksimpel: houten bankjes, kale muren. Alles is gericht op het Maria-altaar.

Ik heb niets met religie en nog minder met kerkorganisaties. Maar hier ben ik ieder jaar weer ontroerd. Dit is een kerkje van de mensen zelf. Een plek van troost, een plek om hulp te vragen, gerustgesteld te worden, steun te krijgen of misschien gewoon even alleen te zijn.
Bidprentjes van overleden familieleden. Souvenirs uit bedevaarsoorden. Geborduurde en gecalligrafeerde dankbetuigingen voor verhoorde gebeden: Maria sei Dank.
Een beetje jaloers ben ik wel, op het saamhorigheidsgevoel en het vertrouwen, op de troost en de dankbaarheid.
Een stukje van mijn hart ligt in Karthaus.

Van zomer via winter naar herfst

Gisteren zijn we weer teruggekomen van een korte vakantie in Italie: via Karthaus in Sud Tirol naar Piemonte en weer terug. We hebben heerlijk weer gehad – zo rond de 25 graden, af en toe bewolkt maar veel zon. Bij toeval kwamen we terecht in La Morra en vonden onderdak in Il Gelso – een zogenaamde agriturismo met een stuk of vijf kamers/appartementen. En een fantastisch uitzicht, onder andere op Barolo.

Vanaf dit terras. Waar we  eensgezind onder andere de Millennium-trilogie lazen.

En waar ze zelf wijn maken en verkopen. Waarvan 24 flessen nu in onze kelder liggen.

We boekten eerst drie nachten en toen nog drie erbij. Daarna was het tijd om weer naar huis te gaan.
Zaterdag reden we in de stromende regen richting de Reschenpas. Voor ons reed een auto met een raar wit dak. Wit dak? Het zou toch niet? Het zou toch wel: sneeuw. Een halfuurtje later zaten we er midden in.

En nu zijn we weer thuis. Er ligt een tapijt van eikels in de achtertuin. De laatste druiven zijn geoogst en staan ‘as we speak’ in te koken tot overheerlijke gelei.

Van de zomer via de winter naar de herfst – in iets meer dan twaalf uur. Brr.