Leermomenten op zaterdag

Je leert iedere dag wel wat, soms zinnig, soms zinloos.
Mijn leermomenten van deze zaterdag:

1. Het minimumsaldo van een OV-chipkaart die je wil gebruiken in de trein is 20 (twintig) Euro. Plus de 7,50 die je toch al kwijt bent voor de kaart zelf. Bij het inchecken op het station krijg je alleen de mededeling dat het saldo ontoereikend is, wat het dan wel moet zijn kost diepgravend speurwerk op de pagina’s van TransLink. Leuker kunnen ze het niet maken en makkelijker kennelijk ook niet.

2. De winkels houden van muziek. Of het personeel van de winkels houdt van muziek. En dan ook nog muziek waar ik persoonlijk knettergek van wordt. Ik zal wel hyperaudiosensitief zijn of zoiets, maar het onderdrukt mijn neiging om geld uit te geven in zeer hoge mate.

3. Schoenenwinkels reserveren ongeveer 90% van hun oppervlakte voor uitverkoop. Met stellingen vol minder courante schoenen, min of meer per maat gesorteerd. Dat het nog weinig zomers weer is geweest blijkt wel uit het grote aanbod flutsandalen, slippers en andere open schoenen. Die staan gezellig zij aan zij met ander onpraktische schoenen als naaldhakken en plastic ballerina’s.

4. De 10% overige ruimte in de schoenenwinkels is gevuld met laarzen en schoenen met hakken. En ik wil platte schoenen, netjes, comfortabel en die er leuk uitzien. Mission Impossible.

5. Midden in het centrum van Utrecht kun je met je telefoon volop bereik hebben, inclusief 3G, en toch geen verbinding krijgen.

6. Twitteren dat je naar de vismarkt gaat levert mee-etende kinderen op.

7. Ik ben dol op Roamler en het uitvoeren van een betaalde opdracht biedt toch troost voor een mislukte schoenenjacht. Hoewel de jongen in de bioscoop in Hoog Catharijne absoluut niet begreep waarom ik een foto wilde maken van de Pringles in het schap.

8. Albert Heijn op zaterdagmiddag blijft een aanslag op mijn humeur.

9. Tarbot is heerlijk, zeker in gezelschap van een heerlijk sausje, krieltjes, sperziebonen, witte wijn en twee ‘kinderen’.

10. Wordfeud heeft mij geleerd dat ‘krees’ een geaccepteerd woord is. Mijn papieren Van Dale kent het niet maar de internetversie geeft aan dat het de verleden tijd van krijsen kan zijn. ‘De kinderen krezen in Albert Heijn zo hard dat ze mijn antipathie tegen boodschappen doen op zaterdag weer bewezen”.

En de zondag heeft mij al weer geleerd dat je het hardlopen op zaterdagochtend wel een dag kunt uitstellen maar niet als het regent dat het giet.

Vrijheid in gebondenheid

Als zzp-er ben je eigen baas: je hoeft geen verantwoording af te leggen, alleen aan jezelf.
Dat is de theorie en dus niet waar. Verantwoorden moet je natuurlijk wel aan je klanten, aan diegenen die betalen voor wat je levert.
En aan de belastingdienst.
Want om in aanmerking te komen voor de mooie geste van de startersaftrek moet je wel kunnen bewijzen dat je zzp-bestaan ook je hoofdbezigheid is. Om te voorkomen dat iedere Nederlander opeens op papier een eigen bedrijfje start, puur en alleen voor het belastingvoordeel.
Dat snap ik wel.

Wat ik echter niet snap is dat de Belastingdienst dat vaststelt aan de hand van het aantal uren dat je in je onderneming steekt: minimaal 1225 uur per jaar. Want dat betekent dat ik minimaal zo’n acht maanden van het jaar zit bij te houden hoeveel tijd ik besteed aan WongWorks en wat ik dan doe.

En ik heb daar moeite mee, om verschillende redenen.

Allereerst moet ik iedere werkdag weer bedenken: wat heb ik eigenlijk gedaan vandaag? Hoeveel tijd heb ik waaraan besteed. Reken maar dat er maar weinig werknemers zijn die dat voor hun baas hoeven te doen. Ja ik, toen ik voor een PR-bureau werkte en dat droeg aardig bij aan de werkdruk. Maar daar werd ook per gewerkt uur voor mij betaald.

Maar belangrijker : wat zeggen die uren nou helemaal?  “Ja, maar”, zei de meneer van de belastingen die vorig jaar langskwam om mij als starter te helpen, “We hebben wel eens een mevrouw gehad die zei dat ze vier uur deed over het sturen van een rekening”.
Ja, en? Wat maakt dat uit? Hoe lang mag je dan wel doen over het maken en versturen van een factuur?

Stel nou eens dat ik met twee uur heel efficiënt en hard werken per dag uitstekend kan verdienen. En daarna de rest van de tijd lekker ga wandelen in het bos, vrijwilligerswerk doen, lekker koken en veel boeken lezen. Ben ik dan geen ondernemer? Verdien ik dan niet zelf de kost? Dan wordt je gestraft omdat je slimmer werkt dan een ander.

Hoe makkelijk zou het niet zijn als de Belastingdienst gewoon kijkt naar je totale inkomen. Is meer dan de helft afkomstig uit je onderneming dan kom je in aanmerking voor de startersaftrek en ander ondernemersvoordelen.
Geen gezeik over het bijhouden van uren. Geen verantwoording af leggen over je tijdsbesteding: alleen maar over de kwaliteit van je werk. Aan de klanten die ervoor betalen. Zoals het hoort.

Geld naar Kenia

Het is een goede gewoonte aan het worden: mijn maandelijkse lening via Kiva.

Vaak laat ik de selectie over aan de site maar deze keer heb ik zelf gekozen voor Kenia, het dichtst bij het rampgebied de Hoorn van Afrika, en voor landbouw.
Het werd Raphael Simiyu in Kitale.

Groen en grijs

Afgelopen donderdag mocht ik bij de presentatie zijn van de eerste BIGA Glossy: een prachtig magazine, vol met interviews, verhalen en foto’s van de werknemers en opdrachtgevers van de sociale werkvoorziening voor Zeist en omstreken.

Sociale werkvoorziening: dat is werk en een zinvolle dagbesteding bieden aan mensen met wat we tegenwoordig noemen ‘een afstand tot de arbeidsmarkt’. Die wat hulp en begeleiding nodig hebben, soms tijdelijk, soms blijvend. Soms beschut van de boze buitenwereld waar alles snel, snel en goed moet. Soms met een beetje extra aandacht om iets aan te leren. Omdat je lichaam of geest het ‘normale’ tempo niet direct aan kan.
Sociale werkvoorziening is geen verplichting, men kiest er zelf voor. Er is zelfs een behoorlijke wachtlijst.  Dat betekent wel heel gemotiveerde werknemers, die met veel plezier het werk doen waar anderen vaak geen uitdaging in willen zien. Ze pakken in, maken schoon, werken in de catering, de verzorging, bij de plantsoenendienst.

Bij een bedrijf in Hoofddorp werkt een groep via de sociale werkvoorziening op een sorteerafdeling. Twintig mensen en de manager is er ook ‘zo één’. Het bedrijf is ontzettend tevreden, de werknemers ook en het ziektepercentage is 1,5%.
Toch worden ze nog steeds niet in vaste dienst genomen, te veel risico’s en onzekerheid. Het zijn tenslotte mensen met een ‘vlekje’, ze zitten niet voor niet in die sociale werkvoorziening?

En dat is zo jammer.

Net zo jammer als de reinigingsdienst en de plantsoenendienst die graag samen willen werken. De reguliere werknemers van de reinigingsdienst mogen alleen het ‘grijs’ doen: ligt een papiertje op straat dan ruimen zij het op. Ligt het op het gras dan mogen ze er niet aan komen, dat is voor de mannen van de plantsoenendienst, van de sociale werkvoorziening.
Kost het meer als ze samen werken? Ze zeggen van niet. Willen de mensen op straat niet samenwerken? Die vinden het best. Dus ligt de bal bij de gemeente: ambtenaren, kijk eens over die rare grijs/groene lijntjes heen!

En als we toch bezig zijn: vandaag was ik in Leiden en hoorde van de sociale werkvoorziening daar dat ze al tijden proberen om in contact te komen met Heineken maar iedere keer nul op het rekest krijgen. Heineken: dat gigantische bedrijf met duizenden werknemers, met heel veel productiewerk, met enorme winsten, met sociaalbewogen advertenties rondom Oud-en Nieuw en jongeren. Maatschappelijk verantwoord ondernemen – dat moet toch kunnen, Heineken? Anders moeten die ‘groene’ flesjes maar grijs worden. Als in stoffig, achterhaald en onvriendelijk.

Misschien moeten ze De BIGA eens lezen…..

(En wie denkt: daar hebben ze zeker geld over – het hele blad is intern gemaakt en betaald uit de advertenties!)

Praatjes vullen bezuinigingsgaatjes

Dankzij de banken en de hebberigheid van ons allemaal (wie wilde er nou niet meer rente en rendement) spatte de financieringsbubbel uit elkaar en moeten we nu ook op gemeentelijk niveau flink bezuinigen.

Zeist heeft gelukkig altijd de financiën goed op orde gehad dus valt het relatief mee. Desondanks is zo’n 6 miljoen bezuinigen geen pretje. En ook nog eens structureel dus eenmalig een project schrappen gaat niet helpen helaas.

Nu kun je de ambtenaren aan het werk zetten en plannen laten bedenken waar het dan maar met minder geld toe moet. Maar waarom zou je geen gebruik maken van de kennis, ervaring en kunde van de mensen in ‘het veld’? Die kennen hun vak als geen ander en kunnen het beste vertellen welke keuzes waarom beter of slechter zouden zijn.

Het nadeel? Niemand gaat van de eigen organisatie zeggen dat er eigenlijk te veel geld naar toe gaat. Alle projecten zijn dan zinvol en kunnen eigenlijk niet gemist worden. Laatst kregen we in de gemeenteraad ook een dergelijk rapport: allemaal organisaties die om het hardst verdedigen dat de financiering voor hun projecten heel nuttig en noodzakelijk zijn en dat de negatieve gevolgen van niet voortzetten niet te overzien zijn. Minder geld naar controle schoolverzuim? Levert allemaal voor galg en rad opgroeiende vroegtijdige schoolverlaters op. Minder subsidie voor schoolzwemmen? Dan hoeven we ons niet meer druk te maken over spijbelen want het aantal verdronken kinderen neemt sterk toe.
Vrij vertaald dan.

Dialoog
Daarom vragen we in Zeist ook niet aan iedere organisatie apart wat ze voor ideeën hebben voor de bezuinigingen.
Nee, we vragen ze om mee te doen aan een bezuinigingsdialoog, op initiatief van ‘onze’ D66-wethouder Johan Varkevisser. Dat betekent met zijn allen tegelijk aan tafel (per thema dan) en met elkaar overeenstemming bereiken over wat we willen bereiken in een specifiek werkveld, welke keuzes dat inhoudt en waar er geschoven kan/moet worden met geld om de bezuinigingsdoelstelling te halen.
Er zijn acht groepen en alle voorstellen worden door de wethouders samengevoegd en daarna voorgelegd aan de gemeenteraad. Want die beslist uiteraard. Maar we hebben wel afgesproken dat de voorstellen uit de werkgroepen, die dus zo breed gedragen zijn, worden overgenomen. Tenzij er hele sterke, politieke redenen zijn om er vanaf te wijken. En dan alleen met een hele duidelijke argumentatie en uitleg.

Werkt dat?
Voorlopig wel. Beter zelfs dan menigeen had gedacht of verwacht. De acht groepen tellen samen zo’n 200 deelnemers: vertegenwoordigers van de diverse organisaties maar ook ‘gewone’ betrokken burgers. Met een ambtenaar als Chef de Dossier praten zij over de kerntaken, doelstellingen en waardes van onderwerp. Geen bemoeienis van de politiek of van het ambtelijk apparaat.
Afgelopen donderdag kregen we als raadsleden een presentatie en informatie over het hoe het nu gaat.
Het allerbelangrijkste: de sfeer in de groepen is positief en opbouwend. In het begin moest iedereen wat aan elkaar wennen maar het gaat echt om een gezamenlijke aanpak.
Het proces is op de helft en het moeilijkste gedeelte moet nog komen: het aangeven van de bezuinigingen. Gelukkig gaan alle groepen uit van het principe: minimaal hetzelfde doen met minder geld. Met andere woorden: door meer samenwerking en slimmer organiseren de bezuinigingen compenseren.
De eerste aanzet is er al doordat men, vaak voor het eerst, met collega-organisaties en -betrokkenen aan tafel zit. Er zijn allerlei nieuwe contacten gelegd, netwerken aangehaald en banden versterkt.

Ik zeg: de eerste winst is binnen!

Borg

In het kader van ‘wegwezen bij de ING want ze leren het nooit’ heb ik nu rekeningen bij de Triodos bank. Dat bevalt prima alleen hebben ze geen credit card en die is wel weer heel handig bij aankopen doen op het internet.

Dus vroeg ik een credit card aan via ASN – ook een nette bank. Per kerende post lag er vandaag een brief van ICS, International Card Services, dat ze mijn gegevens goed bekeken hadden. Helaas bestaat mijn bedrijf nog te kort om voldoende zekerheid te bieden maar als iemand borg wil staan?

Dat wil de man des huizes wel. Ik kijk nog eens goed naar het formulier. Degene die borg wil staan moet zijn/haar gegevens invullen maar onderaan moet de huwelijkspartner ook tekenen.  Dat is op zich niet echt raar want je mag je partner niet zo maar met mogelijke schulden opzadelen.
Nou heeft de man des huizes een geregistreerd partnerschap en dat is hetzelfde als getrouwd ware het niet dat trouwen al eens eerder gebeurd was in het verleden en je wil wel eens wat anders.
En zijn partner, dat ben ik.

Dus. Ik bied niet voldoende zekerheid voor een credit card. Mijn man mag borg staan. En ik moet daar weer borg voor staan. Dus sta ik eigenlijk borg voor mezelf.

Voor de zekerheid bel ik ICS maar het klopt helemaal en is het geen enkel probleem.

Ja, ik vind het prettig dat het zo makkelijk te regelen is.
En nee, het blijven rare instellingen die financiële dienstverleners.

Update, via Twitter:

En daarom hou ik van hem.