En terwijl ik werk….

… is dit een illustratie van de uitdrukkingen ‘hondsmoe’ en ‘working like a dog’. En ja, deze foto’s zijn op één ochtend gemaakt.

Voetje van de vloer – kippenversie

Kippen zijn niet de slimste dieren op deze wereld. Of ze kunnen het in ieder geval heel goed verbergen.
Voor een kip is de wereld simpel: je scharrelt wat, je fladdert eens naar de buren en weer terug en je gaat vroeg op stok. En sommigen leggen regelmatig een ei – dat die niet altijd op dezelfde plek liggen is dan misschien weer wel slimmigheid….

Deze week kwam een nieuwe beperking aan het licht van onze haan en vier hennen: de verandering van de wereld door de sneeuw is te veel van het goede.
Donderdag, de eerste sneeuwdag controleerde ik voor de zekerheid of hun hok wel open was want ik miste hun gescharrel. De deur stond open maar ze weigerden om ook maar een stap over de drempel te zetten. Zelfs voer strooien voor de deur hielp niet.
Pas laat in de middag waagde één kip zich in de sneeuw maar die had het na een uurtje ook wel bekeken.
Ook vrijdag hetzelfde verhaal – geen kip te bekennen.

Zaterdagmiddag liep de dapperste kip weer door de tuin en na lokken met veel voer durfden er nog twee naar buiten. Heel voorzichtig liepen ze een stukje en zaten al gauw op de schutting, weg van de sneeuw.
De twee zwarte kipjes waren nu alleen achtergebleven, keken het nog een keer aan en besloten tot de beste oplossing: ‘voetje van de vloer’.
Veel gefladder en hop, vanuit het hok bovenop de deur, naar de hazelaar en door naar de schutting.
En daar zaten ze dan, duidelijk spijt hebbend dat ze er in waren getrapt.

Vandaag, zondag, hebben ze zich nog niet laten zien….

Nee, dan Coosje, hoe meer sneeuw, hoe beter. Alles ruikt anders, het stuift zo lekker, de tennisballen worden vanzelf sneeuwballen – leuk, man!

Terug van weggeweest

Terug van kort weggeweest: we waren drie dagen de hond en onszelf aan het uitlaten op Schiermonnikoog. De hond vond het heerlijk en wij ook….

Terug ook van iets langer weggeweest op dit blog. Het ritme was er even uit maar de inspiratie is er weer volop.

Om te beginnen zal hier meer en meer te lezen gaan worden over de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen hier in Zeist. Ik heb tenslotte besloten mij verkiesbaar te stellen op de lijst van D66.
In het voorjaar vond ik het tijd om kleur te kiezen en meldde mij aan als lid. En daarmee was de stap van het passieve actieve kiesrecht naar actief passief kiesrecht maar klein. Hier in Den Dolder gaan veel maatregelen en plannen van het huidige gemeentebestuur ten koste van het karakter en de leefbaarheid van ons dorp. Grote nieuwbouwplannen in het groen, het afsluiten van de spoorwegovergang, weinig to geen visie op verkeersproblematiek en dat alles met weinig to geen echte inspraak van de bewoners. Genoeg reden voor mij om actiever te worden.
De gemeente Zeist is natuurlijk groter dan alleen Den Dolder en op het gebied van ouderenbeleid, verkeer en maatschappelijk cohesie zie ik ook nog heel wat mogelijkheden voor verbetering.

Als relatieve nieuwkomer, ik woon hier nu ruim vijf jaar, hoop ik met die relatief frisse blik een positieve bijdrage te kunnen leveren aan een (nog) mooier en (nog) leefbaarder Zeist.
De leden kunnen nu stemmen op de lijstvolgorde, de sluitingsdatum is 7 december. Het verkiezingsprogramma is bijna rond, de wijkenquetes zijn in volle gang, laat de campagne maar komen!

Hobbels, een dal en een opkikker

De gewoonte van het bloggen is met de technische perikelen een beetje uit het systeem geraakt. Nadat het met Blogger niet meer lukte om foto’s te plaatsen ging de baas met mijn oude laptop aan de slag en toverde het om in een server. Nou lukken wonderen meteen maar toveren duurt iets langer dus daar gingen een paar dagen overheen.

Het idee was om alle tekst en plaatjes van de site op die server te zetten want daar is een zee van ruimte. Kennelijk zat het probleem niet in de ruimte want na het omzetten kon ik niet alleen geen plaatjes meer publiceren maar was alles onbereikbaar.

We gaven de schuld aan Blogger.

En we hadden goede dingen gehoord van WordPress. Een account is zo gemaakt, het blog ook zo over gezet maar in de vormgeving ging het niet helemaal goed. Kwestie van wennen bleek.

En intussen gaat het werkende leven ook door. Nog een paar weken voor de vakantie en de stapel ‘moet echt af voor ik wegga’ is groot. En lijkt ook niet kleiner te worden.
Zaterdag hoorde ik om 9 uur ‘s ochtends een voicemail van de bewakingsdienst dat er ingebroken was op kantoor. Er heen gereden bleek een deur compleet vernield (breekijzer) en aan de andere kant een raampje ingeslagen. Veel glas aan de ene kant, splinters en een deur aan gruzels aan de andere kant.

Een beetje wezenloos liep ik rond, geen idee waar te beginnen. Alle deuren en kasten stonden open. Er leek niets weg te zijn – monitoren, telefoons en andere apparatuur stond er nog. De camera was er ook nog dus we hebben in ieder geval de foto’s nog…
Daarna opgeruimd wat ik kom, vingers geprikt aan het glas natuurlijk, allerlei mensen gebeld van beheerder tot politie.
Met alles zo goed als mogelijk afgesloten kon ik dan toch aan het weekend beginnen.
De afgelopen dagen zijn er nog alle opvolgingsactiviteiten – beveiliging bijstellen, reparaties, aangifte.

Maar met de hond gaat het goed: nietjes en hechtingen eruit, knobbeltjes bleken goedaardig, kap mag af en onze knieholtes zijn dus ook blij.
Nu alleen nog de tropische dag van morgen, inclusief buien, overleven en dan is alles weer gewoon.

Met ook gewoon weer de (bijna) dagelijkse berichtjes. Want er gebeurt genoeg in en om de doorzonwoning!

Helpende hond

Vandaag regende het dus hierbij een foto van een paar dagen geleden. Coosje, onze Hollands Herder langhaar, vindt het heerlijk om de hele dag buiten te zijn. Het grote voordeel voor haar is dat bij onze tuinwerkzaamheden opeens allerlei ballen te voorschijn komen. Of er blijven bij het snoeien mooie takken over.
Deze tak heeft ze persoonlijk geschild. Nog even wachten en ze vraagt om een zakmes om er figuurtjes in te snijden…..