Biologisch is slecht voor je relatie

In principe ben ik een verantwoord type. Opgevoed met het motto ‘wat gij niet wilt wat u geschied, doe dat ook een ander niet’. Snoeppapiertjes stop je in je zak. De radio nooit zo hard dat een ander ongewild mee moet luisteren. Niet schreeuwen, gillen en rennen in de winkel.

En ook als volwassene gedraag ik mij doorgaans netjes en verantwoord. Ook qua eten. We eten scharreleitjes uit eigen tuin en als die op zijn rondeeleieren want die schijnen het meest kipvriendelijk te zijn. Vlees en vis is voor een belangrijk deel biologisch of scharrel.
En ook wat betreft de groenten probeer ik ook kiezen voor de biologische variant.

Maar bij Albet Heijn lukt dat niet meer. Er is genoeg keus, daar gaat het niet om.
Maar ergens heeft iemand gekozen voor verpakkingen van composteerbaar plastic. En dat is zeer loffelijk en mooi. Maar waarom moet het zo’n verschrikkelijk lawaai maken, dat plastic?

Bij iedere handeling kraakt het oorverdovend in je oren. Aardappelen, bananen, selderij – allemaal met alles overstemmend gekraak.
En dat betekent niet alleen herrie in de keuken maar ook herrie met de man van de doorzonwoning. Het liefst gooide hij alles zo weg en haalde nieuwe. Het is dat de ergernis van een extra bezoek aan de supermarkt op zaterdag nog net een tandje erger is dan de ergernis van de krakende verpakking.  Het scheelt weinig, heel weinig. En dat wil wat zeggen.

Scheldend, mopperend en vooral krakend hoor ik hem bezig in de keuken en hou me stil. Al zou ik wel wat zeggen, dan hoort hij me toch niet met die herrie.
Maar de boodschap is helder: principes en verantwoord qua groente betekent flink wat deukjes in onze relatie. En dan is de keuze iets makkelijker.
Vlees, vis, eieren blijven biologisch. Maar verpakte biologische groenten komen er voorlopig niet meer in. Dat is de huiselijke herrie niet waard.

Cadeautje op de deurmat

Ik ben dol op cadeautjes en daarom geef ik ze regelmatig, ook aan mijzelf. Ik heb zelfs een abonnement.

Nummer 6 viel gisteren in de bus dus het moet al bijna anderhalf jaar geleden zijn dat ik ergens op het internet struikelde over de site van Limitee.
Daar maken ze T-shirts. Hele bijzondere.
Allereerst zijn de shirts zelf van biologische, verantwoorde katoen en ze worden ook nog eens net zo verantwoord bedrukt.

Op zichzelf is dat gelukkig nog niet zo uniek. Iets aparter is al dat je een abonnement kan nemen: per jaar vier T-shirts die vanzelf naar je toe komen in een met de hand beschreven, gestempelde en gefrankeerde envelop.

Echt heel bijzonder is de opdruk: iedere keer krijgt een nieuwe ontwerper de vrije hand. En iedere keer heeft het ontwerp een verhaal, een verhaal dat aan de binnenkant van ieder T-shirt staat afgedrukt.
Alles bij elkaar straalt het aan alle kanten uit dat het met liefde en zorg is ontworpen, gemaakt en verstuurd.

Gisteren vond ik dus nummer 6 in de brievenbus, met een mooi Limitee-stempel in de bovenhoek.

De kleur van het T-shirt is iedere keer anders en deze keer is het een prachtig blauw. Persoonlijk ben ik altijd blij als het niet wit is, gewoon omdat het dan al snel grauw wordt in ons wassysteem.
Ieder exemplaar is genummerd trouwens dus exclusief is het ook nog eens keer.

Het ontwerp is van Levi Jacobs en het verhaal erachter gaat over het vasthouden van het smeltwater op de hellingen van de Kilimanjaro zodat de verdroging en verwoestijning daar stopt. Het systeem aan geulen is daarvoor bedacht door een Nederlander.

En ja, ik bestel een XXL – omdat ze echt heel klein vallen. Echt.

Dit is hem dan in levende lijve, of eigenlijk om mijn levende lijve.
Hoe langer je kijkt, hoe meer je ziet.
En ook deze ga ik weer met heel veel plezier dragen.

Voor meer informatie: dit is de website van Limitee.
Ik heb trouwens al eerder over Limitee geschreven: hier en hier bijvoorbeeld.

De mooiste tot nu toe

Soms struikel je op zoek naar iets anders over een mooie website met een leuk idee. En voor je het weet heb je willens en wetens een abonnement op een mooi en verantwoord T-shirt.

Ieder kwartaal krijg ik een T-shirt van biologisch katoen met een speciaal ontworpen print. En ook nog eens in een beperkte oplage. Dat is Limitee.

De eerste keer was ik meteen onder de indruk van de details op en rond het shirt: mooie opdruk maar ook nog eens achter in de nek het verhaal achter de print. De stadsbijen waren dat. Met een zakje bloemenzaadjes om zelf bijen te lokken.
He tweede shirt ging over het bevrijden van circusdieren.

Het derde shirt kwam begin deze week aan en ik vind het de mooiste tot nu toe. Allereerst een mooie kleur groen voor zowel shirt als opdruk waardoor een ton-sur-ton-effect ontstaat.
Het thema komt van www.dakboerin.nl die je platte dak kan omvormen naar een moestuin en deze zelfs voor je wil onderhouden. De print bestaat dan ook uit bomen waarvan de wortels een hoofd vormen en het extraatje zijn zaadjes voor mooie kroppen sla. Die konden nog net gezaaid en de eerste blaadjes steken net boven de grond.

Ook blij verrast worden iedere kwartaal? Hier vind je alle informatie.

De dief en het dilemma

Wij hebben scharrelkippen en die leggen scharreleieren. Niet altijd in het leghokje, dan vinden we ergens in de tuin opeens een stapel eieren.
Want kippen zijn wel van het principe: ‘een ei hoort bij een ander ei’. Dus als het eerste ei ergens gelegd is, volgen er meer.
Omdat we niet zo’n voorstander zijn van het hele jaar door pasen en eieren zoeken,  passen we de truc toe van het stenen ei.
Een nep-eitje in het leghok, daar leggen onze kippen graag een eitje bij.

Onze kippen leggen ongeveer per stuk een ei per dag, de een wat kleiner dan de andere. Dat ongeveer betekent dat ze wel eens een dag overslaan. Of toch stiekem een ei leggen onder een struik, achter een vuilnisbak, in een schuurtje of tussen de plantjes bij de buren. Maar met een of twee eitjes per dag zijn wij heel tevreden.

De laatste tijd ging de productie wel erg omlaag, We gingen een goed gesprek aan met de kippen: dat ze in ruil voor voer, water en riante scharrelruimte (3 diepe tuinen) best hun eitjes mogen inleveren als ze ze toch niet willen uitbroeden. Ze keken alleen maar wat glazig terug. Wat voor een kip op zich niet niet gek is.

Tot laatst het stenen eitje was verdwenen.
Een eierrover, dat kan niet anders. We hebben drie verdachten: een eekhoorn, een marter of een ekster.
Wij gokken op de laatste. Ik zie er regelmatig eentje achter in de tuin rondscharrelen. De man des huizes overweegt een webcam.

En het dilemma? Of we sluiten de kippen op en rapen de eieren. Of we laten ze lekker scharrelen en de ekster raapt de eieren. Lastig.

Gisteren en morgen

Gisteren was het. Zo lijkt het. Dat ik in de vijfde klas overstapte naar de Montessorischool. Het hoe en waarom is een ander verhaal maar van een klas met ruim dertig klasgenoten van dezelfde leeftijd kwam ik de gemengde groep van klas 5 en 6 van meneer de Bruijn.

Het was dus de tijd dat je meneer zei tegen de leerkracht op de lagere school. Hij heette Jan trouwens maar zo sprak je hem niet aan, hooguit zeiden wij liefkozend ‘meneertje’.

Mijn moeder gaf een of twee dagen in de week gymnastiekles en dat betekende overblijven tussen de middag. Dat kon op school maar al snel mocht ik mee met Geertje. Slim, dun en twee staarten. Haar moeder was (en is) Montessoriaan in hart en nieren, haar vader deed iets technisch bij Philips en bouwde zelf een electrische piano in de kamer. Niet dat ik hem vaak zag maar dat was heel gewoon met vaders in die tijd. Geertje had nog een zus en een broertje. En een cocker spaniel Pippi maar de hoofdattractie was eigenlijk wel de grijze roodstaartpapegaai Louise. Die floot de hond, riep met de stem van de kinderen heel hard ‘mamaaaa!’ en ik zweer nog steeds dat ze een keer zachtjes achter mijn rug ‘hoe laat is het?’ heeft gevraagd.

Met Geertje liep ik qua schoolwerk aardig gelijk op en ze kon mij ook helpen met sommige typische Montessoridingen die haar met de paplepel waren ingegeven. We waren allebei redelijk serieus en absoluut geen giechelmeiden. Braaf ook trouwens.

Imposant vond ik dat zij met haar graatmagere armen zich schijnbaar moeiteloos omhoog kon trekken aan het wandrek of de touwen.
En met heel veel genoegen denk ik terug aan het dauwtrappen met Hemelvaart – ik met onze fox in een mandje voorop de fiets, zij met Pippi. De stilte, de leegte – het heeft indruk gemaakt.

Na de lagere school bleef ik in Huizen op de middelbare school en zij ging naar het Montessorilyceum in Amsterdam. We hielden contact zoals we dat nu ook nog doen: met tussenpozen maar altijd weinig woorden nodig om weer bijgepraat te zijn.

Na de Hogere Tuinbouwschool vertrok Geertje met haar ouders naar Noordgouwe op Schouwen en begon daar een biologisch tuinbouwbedrijf. En ik leerde daar plantjes poten, onkruid wieden, aardappels rooien, kapucijners plukken en geiten voeren. Samen met de kinderen spendeerde ik zelfs een ruime week in een tent in het aardappelveld – een goedkopen vakantie na de scheiding.
Maar zoals ze op kwekerij Zuidbos zeggen: “We aten er goed van.” Terecht, want ik heb nog nooit lekkerdere komkommers, raapstelen en tomaten gegeten als van de tuin in Noordgouwe.

Ik scheidde, zij trouwde. Ik twee kinderen, zij twee jack Russel’s en twee ezels. Zij een eigen bedrijf en ik mag er af en toe winkeltje spelen.

Morgen gaan we weer naar Zeeland. Lekker eten met Geertje en Ad bij de Ouwe Smisse. En dan zaterdag vieren dat ze 50 wordt.
En gisteren waren we nog 11.

 

Ze eten er goed van!

Afgelopen zaterdag mocht ik weer winkeltje spelen op de biologische markt bij kwekerij Zuidbos in Noordgouwe, Schouwen Duiveland. Ik vind dat heerlijk: groenten wegen, kassa, inpakken en met mensen praten. En mijn vriendin Geertje heeft dan tijd voor andere klusjes.

Want klusjes zijn er altijd op een tuinbouwbedrijf en misschien nog wel meer als dat een biologisch bedrijf is. In de loop der jaren hebben ze van een verwaarloosde tuinkwekerij een prachtig draaiend bedrijf gemaakt. Begonnen met het verkopen van groentenpakketten op abonnement en leveringen aan lokale horeca en dorpswinkel hebben ze nu een volledig assortiment biologisch groenten en fruit in de winkel op hun erf. Daarnaast hebben ze nog steeds veel groentenabonnementen en sinds een paar jaar is er iedere zaterdag een biologische markt op hun erf.
Daar kan je in feite alles krijgen zoals bijvoorbeeld brood, vlees, vis, zeep, granen, sappen, kaas, olijven en natuurlijk groenten. Het is de grootste biologische markt van Zeeland.

Sinds kort hebben ze nog een vaste afnemer: Johan Landsbergen, de kok en eigenaar van De Ouwe Smisse in Zonnemaire (een dorp verder). Hij kiest voor smaak en komt nu regelmatig bij Zuidbos inkopen.

Zaterdagavond zijn we met zijn vieren bij hem wezen eten. De Ouwe Smisse is inderdaad de oude smidse – een historisch pand van honderden jaren oud. De oude haard komt nog goed van pas want Johan heeft absoluut de kleinste horecakeuken die wij ooit gezien hebben. Maar op de haard is zijn ‘bijkeuken’ waarop hij kan bakken en warmhouden. We hebben dan ook heerlijk gegeten: hazenpeper met spruitjes en entrecote met veldsla (de groenten natuurlijk vers uit de winkel van Zuidbos!).
Wie er eens in de buurt komt: een absolute aanrader. Het is er niet groot dus reserveren is aan te raden.

En wat Zuidbos betreft: zelfs de fietstassen zijn biologisch…