Zo ziek als een hond…

Nee, de mexicaanse griep heeft nog niet toegeslagen in de doorzonwoning. Maar de hond is wel zielig.
Bij een tekencontrole vorige week voelden we wat kleine knobbeltjes bij de melkklieren die er niet thuishoren. Dat vond de dierenarts ook en afgelopen woensdag ging Coosje dan ook onder het mes.

Nog half verdoofd en met een soort balletpakje aan om de wond te beschermen kwam ze thuis. Daar kroop ze meteen in de tuin onder de struiken en wilde alleen maar liggen en zielig zijn.

De volgende dag was ze een tijdje alleen (dat krijg je met werkende bazen) en bij terugkomst was het pak uit en van wat we er van konden zien was de wond niet goed dicht meer.
Dus zaten we aan het eind van de dag weer bij de dierenarts. Daar bleek dat ze alle nietjes verwijderd had en dat de wond (toch zo’n 15 centimeter lang) weer helemaal open lag.

Weer een verdoving en dit keer werd de wond met naald en draad gedicht. Drain er zelfs in, het balletpak weer aan maar nu als extra een grote toeter om haar kop om herhaling te voorkomen.

Ze lijdt in stilte. Vanwege de wond of vanwege die rare kap, dat is niet helemaal duidelijk.
Toch gaat ze gelukkig met sprongen vooruit. Ook al is de drain vrijdag spontaan uitgevallen.
Maar ze kwispelt weer, blaft enthousiast als de bel gaat en eet weer als een hongerige wolf .
Morgen weer op controle.